Jen kiam uzo establigxis/normaligxis, oni renove eltiras ostaron el sxranko.
Espereble tiaj ortodoksismaj libroj ne kauxzos reformojn i. a. en Vikipedio, kiu bonorde uzas standartajn Esperantajn nomojn de la landoj: nome Rusio, Cxilio, Cxinio ktp.

Cxu malfacilas finfine kompreni, ke en la tempoj de Zamenhof imago pri nacia sxtato estis tute alia ol hodiaux. Mem Zamenhof sxajne ne tre kontrauxis sxangxojn, kiujn parolantaro faras en la lingvo. Apenaux li kontrauxus ankaux la nunan uzon de landnomoj en Esperanto, kiuj ne kunligas etnonomojn kun la landoj per la tro rekta sufikso -uj-. Ja, kiel milfoje dirite, Hispanio kaj Rusio ne estas strikte Hispanujo kaj Rusujo; uzo de -io- permesas distingi inter etno, sxtato kaj civitaneco, formante triojn laux la modelo ruso/Rusio/rusiano. Tio faras nian lingvon pli fleksebla ol pluraj aliaj, i. a. euxropaj.