Hm! Surprizus min, ke ĉinoj lernus pli rapide sian lingvon ol alilingvanoj (kvankam ŝajne pri tonoj okupiĝas alia cerbohemisfero kaj eble ekzistas bazo por esploro). Fakte, se tio estus vera, ĝi kontraŭdirus ĝuste vian unuan aserton, pri kiu mi plene konsentas. Cetere, tonlingvoj estas multaj, i.a. en Azio kaj Afriko (kaj ankaŭ en Eŭropo).

Pardonu la malfruan respondon. Mi nun konsultas lingvoatlason (World Atlas of Languages Structures, Oxford University Press) kaj ekmemoris pri via demando. Ĝi donas tri eŭropajn lingvojn: la norvegan, la latvan kaj la rutulan (el Dagestano). Tamen tiu enciklopdio ne pritraktas ĉiujn lingvojn: eblus aldoni ankaŭ la serbokroatan, la slovenan kaj la svedan (kaj verŝajne pli).

Estas tamen du tipoj de ton-lingvoj: tiuj kun simpla ton-sistemo (aŭ ton-akcento) kaj tiuj kompleksa ton-sistemo. En la unua tipo, nur la akcenta silabo de vorto havas tonon (kiu ja povas esti vortdistinga), dum en la dua ĉiuj silaboj havas tonon. La tonaj eŭropaj lingvoj estas nur de la simpla tipo.